Potosi

Ik wilde naar Potiosi vanwege de (zilver)mijnen.
Eerst de stad:
Het is de hoogste stad ter wereld van meer dan 100000 inwoners (4000 m). Ik was gewaarschuwd dat het koud zou zijn en zou regenen, maar ik heb geluk, niets van dat al.

Potosi was onder de Spanjaarden de belangrijkste stad in zuid-Amerika. De hele welvaart van Europa komt hier vandaan. In die dagen was het ook de mooiste stad ter wereld en Karel V benoemde het tot keizersstad.
Het is inderdaad een mooie stad, erg levendig, maar zeker niet meer zo welvarend.
Na aankomst moest ik prioriteiten stellen, want er is veel te zien. Eerst Casa de la Moneda. De vroegere munten werden hier geslagen. De hele historie is er te zien, van handwerk, via stoom en electriciteit tot ... niets... De huidige Boliviaanse munt wordt in Spanje gemaakt (goedkoper). Raar verhaal terwijl het vroeger andersom was.
In de avond naar een café geweest waar een geode Andes band speelde.

Zaterdag was mijn mijn dag.
De mijnen hebben een belangrijke en gruwelijke hiostorie.
De Inca's exploiteerden ze al en lieten er overwonnen volken als dwangarbeiders werken. De Mita dwong ze een deel van de opbrengst af te dragen aan de Inca.
Toen de Spanjaarden kwamen, op zoek naar zilver, werden ze door Hualca, een hoogvlakte indiaan naar de 'mooie berg' (Sumaj Orcko) geleid, die ze subiet Cerro Rico noemden. Sindsdien wordt de berg ook wel 'duivels berg' genoemd. Millioenen mensen zijn hier omgekomen door vergiftiging, instortingen en de zware arbeid.
Rond 1900 zakte de aktiviteiten in, maar na het vinden van tin kreeg het weer een opleving. Rond 1980 stopte Comibol (de Boliviaanse maatschappij) vanwege inefficiency met mijnen. Ze hebben gestimuleerd dat de mijnwerkers zelfstandig, in cooperaties het mijnen zouden voortzetten.
Er werken nu ongeveer 15000 mijnwerkers, waaronder 2000 kinderen tussen 10 en 16 jaar (illegaal, maar niemand controleert het en ze hebben vaak geen keus, omdat ze kostwinner zijn, als vader al is overleden). In Nederland is kinderarbeid pas sinds 100 jaar verdwenen!!! (lopen ze hier 100 jaar achter?) Er zijn 27 cooperaties. Ze leveren hun stenen aan private (buitenlandse) ondernemingen, voor verdere verwerking.
De gemiddelde levensverwachting van de mijnwerkers is 40 jaar.
De veiligheidsmaatregelen zijn feitelijk minder dan het minimum. Stofmaskers zijn duur dus dragen ze die niet (asbest!!!).
Mijnwerkers hebben relatief een hoog inkomen en als ze lid zijn van de cooperatie ook enige sociale zekerheid.
God is belangrijk voor ze maar Tio (de duivel) minstens zo belangrijk. Ze brengen offers aan de duivel, want die moet ze beschermen.
Sinds 8 jaar hebben ze een electrische takel om zaken met stenen omhoog te takelen, maar voor die tijd droegen ze die zelf omhoog.

Mijn bezoek was indrukwekkend, en ik zou zeggen een van de zwaarste 'expedities' die ik ooit heb gehad. De kombinatie van hoogte, stof, het masker, de nauwe ruimte en de temperatuur waren verschrikkelijk.
We liepen, klommen en kropen door twee niveaus van de nauwe gangen. Behalve de mijn hebben we ook de nabewerking (zeverij) bezocht, een en al giftige stoffen in open bakken.
We hadden kadeautjes bij ons voor de mijnwerkers die ze dankbaar aanvaarden.

Het was een zeer indrukwekkende ervaring en met respect voor de mensen die hier werken heb ik een heel dualistisch gevoel. De mensen hier hebben vaak geen keus. Veiligheid is absoluut beneden de maat. Hun inkomsten zijn tamelijk hoog en ze zitten in een sort spagaat (slaaf van zichzelf). De overheid schijnt plannen te hebben om hun positie te verbeteren. Werd tijd!!!

Potosi

I wanted to go to Potosí because of the (silver)mines.
First the town. It is the highest town (of more than 100000 people) in the world (4000 m). They had warned me that it would be cold and that it would rain a lot. I am a lucky guy, none of that kind.

Potosí was the most important town in S-America for the Spaniards. The wealth of Europe originated here. In those days it was also the most beautiful town in the world and Charles V made it the Emperors town.
It is indeed a nice place, very vivid, of course not wealthy any more.
After arrival I had to prioritize, because there are many things to see.
First visit: Casa de la Moneda, the factory where, in former days, the coins were made, also those of Spain. Coin producing is very well presented, from hand work, via steam driven and electrical driven to …. nothing… The Bolivian coin is made in Spain nowadays (cheaper), is that not a weard story?It is the most important and biggest colonial building of America, and now a museum.
At night I visited a café where a good Andes band was playing.

Saturday was my mining day.
The mines have an important and cruel history. In use since Inca times. The Incas let the defeated people work in the mines under the ´Mita´ (forced labor, and laborers had to pay a tax to the Inca). When the Spaniards came, eager to get silver, Hualpa (an Indian from the Altiplano) showed them where Sumaj Orcko was ('nice mountain'). The Spaniards changed its name in Cerro Rico. Since that time the mountain is also called 'Devil's mountain'.
Millions of people have died here a early dead because of accidents, poisoning (chemicals), and hard labor.
In 1900 silver mining dried out. A revival started after discovering tin. But in 1980 Comibol (the Bolivian mining company) stopped mining, inefficient. They stimulated that the miners went on as cooperations.
About 15000 miners are working here (of which 2000 children between 10 and 16, this is illegal, but nobody checks it, and most of them have no choice, if the father is dead they provide the income). Now I realize that children's labor has been stopped in Holland only since about 100 years!!! (Are Bolivians 100 years behind?) There are 27 cooperations. They deliver their stones to a lot of (mostly foreign-owned) big companies. Labor conditions are very bad. Average life expectancy is 40 years (accidents, asbestos etc.). Safety measures are taken, but less than the minimum. They have to pay for it themselves and a dust mask is too expensive (more expensive than their lives???).
Miners get a reasonable income and some social security (but they have to be member of the cooperation).
God is important for them, but Tio (the devil) at least as important, they bring offers to him because he has to protect them.
Only since 8 years the miners have an electrical hoist to lift 50 kg bags of stones, before that time they carried them upstairs.

My visit was very interesting and I would say one of the heaviest tours I ever made. The dust, the mask, the temperature, the altitude and the narrow space gave me sometimes a desperate feeling.
We walked, climbed and crawled throughout two levels. We also visited the flotation department. A lot if chemistry in open vessels. We brought presents for the miners which they appreciated very much.

It was a real experience, with respect to those people who are working here and very impressive. I have a dual feeling. People have about no choice. Their income is quite good, the safety is very bad and they are in a kind of squeeze. Government seems to have plans to improve their position, it is about time.

Sucre

Op 24 december kon ik eindelijk naar Sucre vliegen. Een verrassing: ik had een business class stoel. De stewardess heeft nog gecheckt of het klopte, maar dat was zo. Mooie compensatie voor de vertraging. In ieder geval beter dan 20 uur in een hobbelende bus.
Sucre is de formele hoofdstad van Bolivia, maar La Paz is de residentie. Sucre is erg ontspannend. Een mooie stad en de mensen zijn erg rustig.
Eerst ben ik naar hotel Chacras gegaan, maar na enige tijd heb ik besloten om de Kerstdagen in een mooiere omgeving door te brengen. Dus morgen ga ik maar wisselen. Op Nochebueno, kerstavond heb ik Pietro en Ivana (Italiaans koppel uit La Paz) weer ontmoet, een zeer hartelijk weerzien. We zijn samen gaan eten in een Italiaans restaurant (inclusief stroomuitval), daarna de processie bijgewoond en vervolgens naar de nachtmis. Eten was erg gezellig, processie was mooi om te beleven (inclusief dansen bij iedere straathoek), de nachtmis was saai, maar ik was moe.

Op eerste Kerstdag ben ik naar het Grand Hotel verhuisd. Een uiterst gezellig ingericht hotel. Later ontdekte ik dat ´El Commandante Ernesto ´Che´ Guevara´ himself hier heeft overnacht, recht tegenover mijn kamer (maar wel ruim 40 jaar geleden).
Bijna iedere touristische attractie was gesloten. Samen met mijn buurvrouw Ruth heb ik ´s avonds eerst een film bezocht in het café Joyride en daar ook gegeten. Dit sfeervolle cafe is van een Brabantse eigenaar, dus een echte Bossche Bol mocht niet ontbreken, bij de koffie. De film ging over de zilvermijnen in Potosí. Titel: De berg die mensen eet, lijkt mij voor zichzelf spreken (na vele miljoenen doden). Ik ga later zelf die mijnen bezoeken.
Op woensdag heb ik het Jurasic Parc van Bolivia bezocht. Een enorme muur van 2000x40 m waarop heel veel pootafdrukken van dinosaurussen. De muur is door tectonische beweging van horizontaal naar vertikaal gegaan. De grootste site in zijn soort (op een na) in de wereld.
Donderdag heb ik de algemene begraafplaats bezocht met graven van een aantal presidenten. En de Casa de Libertad, een belangrijk gebouw, waar in 1825 de onafhankelijkheidsverklaring is getekend, en het parlement lang heeft gezeteld.
In de middag is Ruth naar Santa Cruz vertrokken en hebben Pietro en Ivana een heerlijke Spaghetti maaltijd voor mij klaargemaakt in hun hotel.
Ik had verwacht mijn eerste eenzame Kerstmis door te brengen, het tegenovergestelde was het geval.

Met Kerst was ik getuige van de distributie van kerstgeschenken aan de inheemse bevolking. Een hele grote groep mensen, zo arm als de neten. Ze zitten overal op de grond en bedelen enorm. Als je ze aankijkt is de eerste reaktie de hand uitsteken.
Ik heb tijdens de distributie met Maximo zitten praten, 47 jaar oud, 7 kinderen tussen 17 en 2 jaar oud. Hij had helemaal van Potosí naar Sucre gelopen en was op weg naar Cochabamba omdat daar werk is. Was er dan geen werk in Potosí, Ja, maar alleen in de mijnen. De gemiddelde levensverwachting daar is 40 jaar en je gaat er dood aan Silicose. Er werken kinderen van 12 jaar. Maximo heeft besloten daar niet meer aan mee te doen. Een aardige vent.
Ik kan maar niet wennen aan kinderen van 4 jaar die bedelen voor geld of eten. Je ziet de armoede ervan afstralen. Vrouwen die wel 70 lijken die hun baby de borst geven. Je weet dat ze niet zo oud kunnen zijn. Dit is krankzinnig!!! Het is niet goed, wat gebeurt hier eigenlijk????
Deze dagen heb ik ook veel politieke discussies gehad. Het land is in een diepe crisis met een enorm conflict tussen de president en de oppositie.Ik ben zeer benieuwd hoe ze daar uit gaan komen.

Sucre

24th of December at last I could fly to Sucre. A big surprise: check-in has given me a business class chair. On my request the stewardess tried to find out if it was really meant like, but the response was positive. A pity that it was only for half an tour. Anyway it was much better than 20 hours in the bus and a good compensation for the day delay.
Sucre is the capital of Bolivia, but only in name, because La Paz is the acting capital. Sucre is very relaxing. People are quiet, a nice white town. So I arrived around noon and took the hotel of my choice, Chacras, near the market, a friendly hotel, but without any specialty. I felt actually that I needed something special around Christmas, so I decided to change next day to another hotel with some more atmosphere.
I had agreed with Pietro and Ivana (the Italian couple I met in La Paz) to meet them. So about 19:00 I went to their hotel. It was Nochebueno, Christmas eve. The reunion was very nice. We went for a diner in an Italian restaurant (including electricity failure) and after diner we went to the procession (at 23:00) and the midnight mass in the cathedral. The diner was very pleasant, the procession was special, the midnight mass a little bit boring, but I was also tired.

On Christmas I changed to the Grand Hotel, a comfortable hotel with a very good ambiance. Later I discovered that in this hotel ´el comandante Ernesto ´Che´ Guevara´ has stayed, just opposite my room (only more than 40 years ago.
Almost every tourist attraction was closed. Together with my woman next door, Ruth, I decided to spend the evening in a good restaurant. This restaurant was Joyride, a Dutch owned café. First we looked at the movie ´The mountain that eats men´ a very impressive document about the silver mines of Potosí. The title is self explaining, after millions of casualties. I will visit these mines later.
Wednesday I visited the ´Jurasic Parc´of Sucre. A very big wall of 2000 x 40 m, in a cement mill, on which many footprints of all kinds of dinosaurs. The wall has moved from horizontal to vertical position by tectonic movement. The biggest site of its kind (but one) in the world.
Thursday I went to the general cemetery (with graves of some presidents) of Sucre and visited the Casa de Libertad, a very important building where the Declaration of Independency was signed in 1825, a long time the hall of the parliament. A lot of information about all presidents and the history of this state.
In the afternoon Ruth went to Santa Cruz and I spent a nice time with Pietro and Ivana in their hotel where they prepared a good Italian Spaghetti and omelette for me. That was about my Xmas. I had expected to be alone for the first time, but it was the opposite.

On Christmas I was witness of distribution actions of Christmas presents towards Indigenous people. There are a lot of these people here, actually the Indians of this region. They are very poor and are sitting everywhere on the floor. They beg for money. If you look them into the eyes their first reaction is stretching their hand. During the distribution I sat beside Maximo, a man of 47, 7 children between 17 and 2 years old. He had walked all the way from Potosí to Sucre, one day. He will go to Cochabamba to find work (at least that is what he believes). Is there no work in Potosí, yes in the mines. The average life expectation there is 40 years, you definitely die of Silicosis. There are barely safety measures and children of 12 years old are working in these mines. So Maximo has decided to change his life. A very nice guy!!
I have a big difficulty with coping with so many poor beggars. Children of 4 years, begging for money or food. You see at the faces the poverty of these people. Women of seemingly 70 years old giving their baby breast feeding (you know that they cannot be that old). This is really madness!!!!!!! This is not good, what is happening here!!!
In these days I also have had a lot of political discussions about the difficult situation here. The country is in deep trouble with this big conflict between the president and the opposition, I am very curious how this will develop.

Again Santa Cruz, weer in Santa Cruz

The travel agency made a mistake. They promised me a flight on sunday. I did not check it well. So on the airport at the check-in the lady corrected me. So I am back in Santa Cruz. Another hotel, with a swimming pool on the patio. On sunday Santa Cruz is very boring. Everything (meseums) is closed and it is about 38 C. Tom, Tom .... How old are you? Never too old to learn.
There is a real congestion in the public transport. In January I might be a little bit more careful.

De reisagent heeft een fout gemaakt. Ze beloofde mij een vlucht op zondag en ik heb het niet goed gecontroleerd. Bij de check-in bali wees de juffrouw mij terecht. Dus ik ben weer in Sta Cruz. In een ander hotel, met een zwembad op de patio. Het is erg heet (38 C) en Sta Cruz is op zondag zo saai als maar kan. Bijna alles (musea) is dicht. Tom, Tom,... Hoe oud ben je nu? Nooit te oud om te leren. Er is een ware verstopping van het hele openbaar vervoer gaande rond de feestdagen. In januari mag ik dit wel wat zorgvuldiger doen.

Santa Cruz

Concepcion is weer een van die missieposten. Laat aangekomen, brommer taxi gepakt naar Hotel Colonial. Zeer aardig en goed hotel met een perfect ontbijt.
Het museum bezocht over de renovatie van de missiekerken, in het geboortehuis van Banzer een Boliviaanse dictator. De renovatie is uitgevoerd door een Zwitserse architect.
De Jezuieten waren Zwitsers, de latere Franciskanen Duitsers, de Architect Zwitser, de bisschop Duitser, waar zijn de Bolivianen?
Een rustig dagje, kerk bekijken. zwemmen in het stuwmeer, krantje biertje. Om 23:00 vertrekt de bus naar Santa Cruz, duur 6 uur.

Om 4:30 kom ik in deze grote stad aan. Eerst even afkijken hoe het hier gaat, bij een bakje koffie op het busstation. Ze zeggen dat het hier barst van de straatrovers. Ik heb er nog geen ervaring mee, maar even op mijn hoede zijn.

Ook hier is het hotel prima, met een hartelijke ontvangst (zelfs om 5:00).
Santa Cruz is een heel grote stad, de motor van de economie in Bolivia en de leider van de oppositie tegen de president. Dus hier staat het bol van AUTONOMIE.

Het is zeer dynamisch, met een heel grote overdekte markt en een zeer gezellig centraal plein. Maar ik ben er gauw uitgekeken, reden om snel door te gaan. De vliegtuigen zijn vol, dus op zondag kan ik pas door. Bussen zijn geen alternatief, want 20 uur zie ik niet zitten (wat een trotter he).

Vandaag Biocentro Guëmbé bezocht met mooie zwembaden, de grootste vlinder dôme ter wereld, paardrijden en weer veel relaxen. Je moet toch wat he?

Weer terug in de stad lekker een kapper opgezocht en mijn zwerverskop helemaal laten verzorgen. Een echte heer weer (althans dat voelt even zo!!).

Morgen naar Sucre.

Santa Cruz

Concepcion is again one of the mission posts. I arrived very late at night, took a motor taxi to my hotel Colonial. Very nice reception. Breakfast here is perfect. I visited the mission museum, mainly about the architecture of the mission posts and the renovation of the churches. The museum was situated in the house where the former dictator of Bolivia Banzer was born.
Interesting information about the renovations, performed under direction of a Swiss architect.
The Jezuits were Swiss, the Franciscans (later) where Germans, the architect was Swiss, the Bishop was German- Who is Bolivian???

Relaxing day, my bus leaves at 23:00. So a swim at the lake, a beer and the paper.
Bus to Santa Cruz took me 6 hours. So at 4:30 I arrived. A coffee and a taxi, to avoid burglars (they say it is crowded here with them, I have no experience with burglary, I am lucky, until now. Only my binoculars have been stolen).
Also a very good and nice hotel.

Santra Cruz is a big city, the richest of Bolivia. This is the motor of Bolivians economy and the motor of the resistance against the president. Everywhere: AUTONOMIA.
A very, very big covered market. And a nice square, especially at night.
It is very dynamic, but there is not very much interesting (for me) to see. So I go on.

Today I visited biocentro Guëmbé, a very big recreation parc with beautiful swimming pools, the biggest Mariposo of the world (butterfly hall), horseriding etc.

Back in town again I visited the barber to maintain my vagabond head. Now I am a gentleman again (anyway that is my feeling, for a while!!!)

Tomorrow I will fly to Sucre (takes 1/2 hour instead of 20 hours by bus, how brave I am, a real wanderer!!!).

Feliz Navidad y un bueno nuevo Año

Of course I do not know how to rotate this picture, but everyone can imagine what the message is.
A very healthy and happy 2008.

Natuurlijk weet ik niet hoe deze foto te verdraaien, maar de boodschap zal duidelijk zijn.
Een heel gezond en gelukkig 2008

Van Caseres naar San Ignacio

Ik heb wat tijd over. Reizen door Bolivia betekent op de eerste plaats geduld hebben.. Zondag om 6:00 verliet ik Caseres met de bus. 3 Uur later, aan de Boliviaanse grens kwam ik erachter dat er geen Braziliaanse emigratie dienst was (foutje van de buskaart verkoopster). Dus ik moest wseer helemaal terug naar Caseres om een stempeltje in mijn paspoort te halen. En toen natuurlijk weer terug naar de grens, waar de Boliviaanse emigratie gesloten bleek te zijn.
Dat was dus een dag.

San Matias is een deprimerend gat met zichtbaar cocaine geld dat over de grens gaat (heel dure autos en minstens 5 doden/jaar bij schietpartijen). Het hotel (3 sterren) is duur, 3x duurder dan in La Paz. Er komt bijna geen water uit de douche, de handdoek droogt niet, mijn dompelaar past niet in het stopcontact. Kortom: zo snel mogelijk wegwezen hier of zo snel mogelijk wennen.

De volgende morgen kon ik eindelijk met de bus door naar San Ignacio ( ca. 6 uur). Een uitgestrekt landschap met veel bossen en een zeer slechte zandweg.
Ik heb de beste busmaatschappij gekozen. Ik zat naast een brede indiaan van 150 kg, en ik ben maar een kleintje. 5 uur later begon de linker voorrem te stinken. De chauffeur en een aantal passagiers hadden 2 uur nodig om het probleem te fixen. En toen hadden we nog maar 3 remmen. Ik was blij dat ik er in San Ignacio uit kon, want ik wist dat er wat steile afdalingen zouden komen naar Santa Cruz. In ieder geval een leuke gelegenheid om met een aantal medepassagiers in de berm te praten.
De indiaan had inmiddels een lift gevonden (gelukkig).

De politieke situatie schijnt wat te stabiliseren nadat zaterdag 7 van de 9 prefecturen autonomie hebben uitgeroepen (grote feesten op zaterdag). Evo Morales heeft de presidenten van Chili en Brazilie, ook op zaterdag op bezoek gehad en heeft er nieuwe vrienden bij gekregen. Ik voel me wat veiliger nu dit lijkt te ontspannen (hoewel je dat hier nooit weet).

San Ignacio is, samen met een groot aantal andere dorpen in Chiquitos een missiepost van de Jesuiten die deze hebben gesticht tussen 1692 en 1767. In 1767 werden de Jesuiten uit America verjaagd in goede samenwerking tussen de paus en de koningen van Spanje en Portugal, die nu hun gang konden gaan (slavernij en moord).
De kerken in deze missieposten zijn speciaal vanwege hun architectuur, ze zijn onlangs gerenoveerd en staan op de wereld erfgoed lijst.

San Igancio ligt op een kruispunt van wegen. Het heeft een aardige Plaza en de kerk is prachtig. Er is ook een mooie lagune waar ik heb ontbeten omdat het er zo rustig is.
Dinsdagmiddag ben ik met de bus naar Santa Ana gegaan, een andere missiepost. Volgens mijn book is Santa Ana special omdat het er zo rustig is en authentiek.
Toen ik er aan kwam ben ik naar het VVV gegaan waar een aardige Boliviaanse dame mij zeer goed verder hielp, eigenlijk te goed. Ik was de enige vreemdeling dus had ze toch niets anders te doen.
Ik ben gewend mijn eigen gang te gaan, maar ze volgde me overal en als ze dacht dat ik een verkeerde agriturismo binnen ging (en er zijn er wat) corrigeerde ze me en leidde ze me naar een familie waar ik besloot te blijven. Geen normale toilet, maar een gat in de tuin. Geen douche, maar een emmer koud water met een bakje om het water over me heen te gooien. Ach helemaal niet zo slecht.
De dame liet mij de prachtige kerk zien met de vleermuizen en mica aan de muren.
Ik ben gaan zwemmen in een meertje vlakbij. ´s Avonds vond er een soort processietje plaats, door het dorp. Ze gingen naar een huis waar ze bleven zingen en bidden. Dat doen ze in de kersttijd iedere avond (steeds een ander huis).
Santa Ana was zeer de moeite waard. Geen dancings, geen winkels, geen ´niets´. Alleen aardige mensen en vrede en rust.

Vanochtend ben ik in een overvolle bus terug naar San Ignacio gegaan. Ik moest dus 1,5 uur staan. In San Igancio wilde ik de 10 uurs bus naar Concepcion nemen, maar deze was vol. Dus moet ik tot vanavond 18:00 wachten. Heb geduld!!!!

From Caseres to San Igancio

I have some spare time. Travelling around Bolivia means you need a lot of patience.
Sunday morning at 6:00 I left caseres by bus. 3 Hours later, at the Bolivian border I discovered that there is no Brazilian emigration office at this border (mistake of the bus ticket seller??!!). So I had to go back all the way to Caseres to get a stamp in my passport. And than back again to the border, where the Bolivian emigration office appeared to be closed. So that was one day.
San Matias is a depressing village with visible cocaine money, crossing the border (5 cars, at least 5 death people a year by shootings). The hotel (3 stars) is expensive (3 times the price of La Paz), there is almost no water in the shower, the towel does not dry, my water boiler (for tea) does not fit into the socket. I should go away here ASAP, or get used to this ASAP.

Next morning, at last, I could go on by bus to San Ignacio (about 6 hours). A vast countryside with a lot of woods and a very bad sandy road.
I took the best bus-company in the village. I was sitting beside a big Indian of 150 kg, so a little bit under pressure. 5 hours later the brake of the left front wheel started to smell. It took the driver and some passengers 2 hours to fix the problem, and then we had 3 brakes left. I was happy to leave this bus in San Ignacio, because I knew that there were some steep slopes in the road to Santa Cruz. Anyway a good opportunity to talk to a lot of people at the side of the road.
The Indian had found another car (lucky me).

The political situation seems to be improved (you never know in this country) since 7 of the 9 prefectures have decided to be autonomous (big festivities on Saturday). And Evo Morales has new friends (The presidents of Brazil and Chile visited him on the same Saturday). Now I feel more confident to travel around here.

San Ignacio is, together with a lot of other pueblos in Chiquitos a mission post of Jesuits who initiated these posts between 1692 and 1767. In 1767 the Jesuits were expelled from America in close cooperation between the pope and the kings of Spain and Portugal. Now those countries were free to do their ´job´ here (slavery and murder). The churches in the mission posts are very special. They are on the World heritage list and have been renovated lately.

San Ignacio is a cross point of connections. A nice Plaza and the church/cathedral is beautiful. There is a beautiful lagoon here where I took my breakfast (a real quiet place). Tuesday afternoon I left for Santa Ana, another mission post. According to my book worth a try to go there because it is very authentic and quiet.
When I arrived in Santa Ana I went into the tourist office with a nice Bolivian lady helping me very well (almost too well). I was the only stranger in the village, so she had nothing else to do. I am used to go my own way, but she followed me when she thought I went the wrong way or entered the wrong agrituristico (there are a few). At last she guided me to a family where I decided to stay. No flushing toilet, but a hole in the garden. No shower, but a bucket full of nice cold water and a bowl to fill with water to throw it over me, but not too bad, these type of showers.
The lady showed me the beautiful church with bats and mica on the walls. I went swimming in a lake, nice water. At night there was a small procession going around the village. Going to one of the houses and singing and praying there. They do it every night around Christmas, every time to another house.

This morning I went for the bus back to San Ignacio. The bus was very full so I had to stand. In San Ignacio I wanted to take the bus of 10:00 to Concepcion. But it was sold out. So I have time till tonight 18:00. Be patient!!!

Brasil, Pantanal

About 8 years ago I have invested money in Brasil, in teak plantations. This organisation (Floresteca) controls the largest privately owned tree plantations in the world, in total 60000 ha of land of which 21000 ha is planted with teak trees. (goal is 100000 ha in 10 years).

This organisation works along the principle of PPP, it must be good for the People (so: labor, education. development), Planet (so: sustainable, improving environment) and Profit (so: earning money).

Now that I am in the 'neighbourhood' it is a good opportunity to see what Floresteca is doing. There was the possibility to travel around for a week with a group of other dutch investors.

In the 'neighbourhood' means, although the plantations are situated just across the Bolivian border, that I had to fly from La Paz, via Lima and Sao Paulo to Cuiaba, so about two times east west across this continent, about the same distance as from Europe to here.

On sunday I arrived. We had a week full of activities.

We visited plantations, the nursery, the sawmill, the carpenters workshop, the natural forests, the laboratory and the school that is adopted (together with Unesco).

In between the teak oriented visits we had a horseride through the savanna jungle, we sailed with speed boats down the Rio Paraguay (100 km, 60 km/h), to a lodge from which we looked for all kinds of animals (also by boat).

In the lodges we could swim in nice swimming pools to cool down. It can be hot here. Sometimes we touched 38 degrees, and with this humidity it is heavy. We had also rainshowers: the tropics in the rain season.

In the lodge along the Rio Paraguay there was a Brazilian singer (he was hired for us), that was great. I like this kind of music very much ('saudados, corazon, sentimentalismo y romanticismo'). In this vicinity, at the riverside, under the stars, with this temperature it gets a special meaning.

On saterday I will travel to Bolivia. This will go much slower: the region is huge and roads are in a bad shape.

Brazilie en de Pantanal

Ongeveer 8 jaar geleden heb ik geld geinvesteerd in Brazilie, in teak plantages. Deze organisatie, Floresteca, beheert de grootste particuliere teak plantages ter wereld, totaal 60000 ha waarvan 21000 ha beplant is met teak bomen. (doelstelling 100000 ha in 10 jaar).

Deze organisatie werkt volgens het principe van PPP: het moet goed zijn voor de Mensen (dus: arbeid, opleiding, ontwikkeling), goed voor de Planeet (dus: duurzaam, millieu) en goed voor het Profijt.

Nu ik toch in de buurt ben is het een goede gelegenheid om eens een kijkje te nemen wat Floresteca feitelijk doet. Er was gelegenheid om met een andere groep Nederlandse investeerders een week hier rond te reizen.

In de 'omgeving' betekende echter dat, hoewel de plantages vlak over de grens met Bolivia liggen ik moest vliegen van La Paz via Lima en Sao Paulo naar Cuiaba, 2 keer oost-west over dit continent, ongeveer dezelfde afstand als van Europa naar hier.

Op zondag ben ik gearriveerd. We hebben een week vol activiteiten gehad. We hebben plantages bezocht, de kwekerij, de zagerij, de timmermanswerkplaats, de natuurlijke bossen, het laboratorium en een schoolproject (een school is samen met Unescol geadopteerd).

 

Tussen de teak georienteerde bezoeken hebben we paard gereden door de savanna-jungle, we zijn met speed boten 100 km de Rio Paraguay afgezakt (60 km/ h) naar een lodge, vanwaar we een excursie hebben gehad (ook per boot) op zoek naar de hier levende dieren (leguanen, caymannen, vogels etc.). Wat een natuur!!!!

 

In de lodges hadden we een goede zwembaden ter beschikking om af te koelen. Soms is het hier 38 graden en met deze tropische vochtigheid is dat zwaar. We hebben ook tropische buien gehad, het is regenseizoen.

In de lodge langs de Rio Paraguay had men ook een Braziliaanse zanger gehuurd, dat was prachtig. Ik hou van dit soort muziek ('saudados, corazon, sentimentalismo y romanticismo'). In deze omgeving, aan de rivieroever, onder de sterren met deze warmte krijgt het een speciale betekenis.

 

Zaterdag trek ik weer naar Bolivia, dat wordt lastiger reizen want de wegen zijn slecht en het zijn gtigantische afstanden.

La Paz, English en Nederlands

An intersting city. Totaly different from the world I know. I walked around through this strange city (9 million inhabitants). Visited some museums (nice ones). Met nice people, some of them I have traveled together with on the Misti. We have eaten together in a nice restaurant. I looked over this big city from a mirador, about 400 m higher, impressive.
Now I know why Bolivia is called one of the most authentic countries of S-America. In 1870 the country was cut of the Pacific ocean by the Pacific war against Chili. Since then the European influences diminished a lot, because it was not such an intersting country any more.

I read the papers very often, because of the political situation. A very complicated conflict is going on. And it has to do with the action of the president (Evo Morales) to change the constitution. The reason he wants to do that is that it gives him the possibility to reduce foreign influences (especialy the USA and big companies). He is left wing and works together with Hugo Chavez (Venezuela), who seems to do about the same things.
Morales is the first president from ´the People´(he is an Aymara indian). Unfortunately the country is split and the opposition is led by prefects (regional government). 7 of the 9 prefects are not of the same party of Morales. Morales intents to ask the people again, by a referendum, for support. I think a wise decision. This is a very poor country, and I think the people deserve to profit from their own sources.

Incredible how low prices here are: my bus between Copacabana and La Paz, 3 hours: 2 euro.
A full menu (4 courses), 2 euro. A rather good hotelroom: 6 euro. Can you imagine???

Tomorrow I will travel to Brazil. After that visit I will update my pictures.


Een zeer interessante stad, totaal verschillend van wat ik ken. Ik heb wat rondgewandeld en wat musea bezocht. Leuke mensen ontmoet, o.a. mensen die ik al diverse keren op deze reis heb ontmoet, waaronder mijn Misti-collega´s. Samen gegeten in een leuk restaurant.
Ik heb uitgekeken over de stad vanuit een 400 m hoger gelegen uitkijkpunt. Indrukwekkend.
Nu weet ik waarom Bolivia een van de meest authentieke landen van zuid Amerika wordt genoemd. Sinds 1870 is het land door de Pacific oorlog, die ze van Chili verloren afgesneden van de Oceaan. Sinds die tijd is de instroom van Europese invloeden duidelijk verminderd, en was het land inmiddels minder interessant geworden.

Ik lees de kranten vaak om op de hoogte te blijven van het politieke conflict dat hier aan de gang is. De president (Evo Morales) wil de grondwet veranderen om zodoende de buitenlandse invloeden te beperken (USA en grote bedrijven) en meer mogelijkheden te krijgen het geld van de eigen bronnen in het land te houden. Hij krijgt hierbij veel oppositie van de prefecten (een soort commisarissen van de koningin, ofwel provincie leiders). 7 van de 9 zijn niet van dezelfde partij als de president. Morales heeft nu voorgesteld om dit conflict door een referendum aan het volk voor te leggen. Ik denk een verstandige beslissing.
Morales werkt nauw samen met Hugo Chavez (Venezuela) die vergelijkbare dingen doet.
Dit land is erg arm en verdient het over de eigen bronnen te kunnen beschikken.

Ongelooflijk hoe laag de prijzen hier zijn. Een busrit van Copacabana naar La Paz, 3 uur kost 2 euro. Een volledig menu in een behoorlijk restaurant heb je al voor 2 Euro. Mijn hotelkamer, een behoorlijk niveau: 6 Euro. Stel je voor.

Morgen vlieg ik naar Brazilie, daarna zal ik de foto´s updaten (weekje, denk ik).

Communication, English en Nederlands

From now on my facilities to update my Blog and to write mails are a little bit limited. I was a little bit spoilt by my Nokia communicator, but in Bolivia I cannot use it, unfortunately.I could write the messages in any lost moment (travelling or in a restaurant). Now I have to go to internet café´s (like almost everyone, of course). So my messages will me somewhat shorter, I expect.Tomorrow I will leave to La Paz and in the weekend I will fly to Brazi, the Pantanal, where I will stay for a week.During my visit to the Pantanal I expect to be at a far distance from internet, so probably I will be silent for about a week. Before the weekend I will update my pictures.


Mijn internet mogelijkheden zijn in Bolivia wat beperkt. Ik moet nu voor alles naar een internet café, terwijl ik tot nu toe bijna alles kon afwikkelen met mijn Nokia. Dat was veel handiger omdat ik de Blog bijwerkte in verloren uurtjes, bijvoorbeeld tijdens het reizen.Maar ik pas me wel aan. De berichten zullen dus wel wat schaarser worden.Moregn ga ik even naar La Paz en vlieg het weekend door naar Brazilie (de Pantanal). Ik verwacht dat ik daar helemaal geen mogelijkheden heb om iets met internet te doen, dus zal het tot eind volgende week misschien wel erg rustig worden. We zien wel.

Copacabana and Isla del Sol

Copacabana (Bolivia) is a nice and cosy seaside resort at lake Titikaka. It has an extraordinary cathedral, a lot of restaurants in which you can eat a whole menu for Euro 2.

Today I went to Isal del Sol, a trip of 3 hours with the boat. Isla del Sol is important in ancient times as well nowadays. The Inca´s believed the sun came into being from this island. Also, according to the old legends the first Inca was born from this see.
So a lot of sanctuaries on this island.
We visited these sanctuaries and after that I made a 3 hours walking trip from north to south and embarked the boat there again. After this I visited beautiful ruins made by Manco Capac himself (a very important Inca).
The weather, again, was perfect.

Copacabana en Isla del Sol

Copacabana (Bolivia) is een leuke gezellige badplaats aan het Titicacameer. Er is een bijzondere kathedraal en heel veel restaurants. Het is bijzonder goedkoop, een menu kun je al eten voor Euro 2.
Vandaag ben ik naar Isal del Sol geweest. Een reis van ca. 3 uur (enkel) met de boot. We hebben wat oude ruine{s en heiligdommen bekeken. Ik heb daarna ca. 3 uur het eiland over gewandeld en aan de andere kant weer op de boot gestapt.
Isla del Sol is een heel belangrijk eiland omdat de Inca´s geloofden dat de zon uit dit eiland was ontstaan. Bovendien zijn de eerste Inca´s uit dit meer opgerezen (dus niet geboren). M.a.w. alle heiligheid en mysterie hangt hier aan vast.
Nog een bezoekje aan de ruine{s van Manco Capac (een van de ´Inca´s´). Ook nu weer prachtig weer.

Voor mijn kleinkinderen

Ik zou foto´s van indianen maken. Op de drijvende eilanden Uros zijn de mensen indianen. Alleen zijn ze wat moderner. Heel veel mensen hier zijn Indianen, maar heel veel ook een mix met Europeanen.
Liefs van Opa Tom

Puno en Sillustani

Sillustani is een grote bijzonder begraafplaats uit de pre-Inca en Incatijd. Het ligt ca. 52 km ten westen van Puno als een grote heuvel in een Lagune. De graftombes zijn grote torens, van soms 12 m hoog.

Ik pak de collectivo, een minibusje. Gezellig want ik heb meteen aanspraak met de dames in de bus, goed voor mijn Spaans. Onderweg moeten even de wielmoeren worden vastgezet, geeft al meteen een veilig gevoel. In Desvio neem ik een taxi. De reis duurt 45 minuten. Er is geen portier te bekennen, dus ik loop door en later spreken we af dat ik bij vertrek betaal. Ik ben feitelijk alleen (even een touristenbus waar ik geen last van heb). Heerlijk!! Alle georganiseerde excursies gaan naar deze plek in de middag, vandaar. Het gebied is indrukwekkend. De mooiste, serene begraafplaats die ik ooit heb gezien. Vooral veel indruk maakte het panorama vanaf de top van de heuvel. Ik heb geprobeerd het te fotograferen maar denk dat dat niet is gelukt. Stel je voor: onder een wit/blauwe lucht, rotsen op de voorgrond, de blauwe lagune die rimpelloos erbij ligt, blauw wordt verderop groen (algen?), een eiland en een schiereiland in de lagune en op de achtergrond hoge besneeuwde bergen. Om stil van te worden. En als je stil wordt is het ook muisstil. Een perfecte plaats om te mediteren.

Ik kom Delfina tegen met haar schapen en Alpaca's. We raken wat aan de praat en ze is in staat om mij wat geld af te troggelen: 1 sol voor een foldertje, 1 sol voor een oude Peruaanse sol munt, ze heeft vier muntjes van 10 € cent, dat wordt bij deze bank dus 1,6 sol en 1 sol voor een foto.

Later kom ik 'mi amiga' weer tegen en ze probeert van mij een pen te krijgen en mijn lippen balsem. Dat kan ik met een lach en een kwinkslag afdoen. Vervolgens leert ze me hoe ik met een steenslinger stenen kan werpen. Hetzelde systeem als waarmee David Goliath heeft verslagen. Het is een gevaarlijk experiment, want de steen vliegt recht omhoog ipv naar voren. Gelukkig raken we niet gewond.

De weg terug gaat weer met een taxi, die echter nu als collectivo fungeert. Iedereen langs de weg wordt ingeladen, plaats of niet (t/m de laadklep, stationcar). En vervolgens overstappen op de collectivo. Samen kost deze 52 km mij 4 sol ($1,3), kom daar in Nederland eens voor.

In Puno ontdek ik het Coca museum waar alles over dit 'genot middel' wordt uitgelegd, inclusief een goed overzicht van alle Peruaanse traditionele dansen en klederdrachten. Coca wordt door mensen al 20000 jaar gebruikt als 'geneesmiddel', het zit helemaal in de cultuur en pas de laatste 130 jaar wordt er Cocaine van gemaakt.

Puno is een grote drukke stad. Het centrum bestaat feitelijk uit 2 pleinen, verbonden door een gezellige (vooral 's avonds) uitgaansstraat. Verder een grote overdekte markt waaromheen ook veel eettentjes voor geroosterde kip. Dat is hier het hoofdgerecht. En een haven, vooral voor toeristische trips naar de eilanden.

De schoenpoetsers snappen hier niet dat ik mijn bergschoenen niet door ze durf te laten poetsen (slecht voor de Goretex). Een jongetje (10 jr?) klinkt erg overtuigd: 'Meneer hoe voel je je? Goed? Nou je schoenen voelen zich niet goed, maar wel als ik ze onderhanden heb genomen'. Ik was bijna gezwicht.

In de middag ga ik een oude stalen stoomboot bezoeken. Dit is een bijzondere boot. Hij is in 1862 in GB gebouwd en daarna in 2766 stukken ()samen met eenzusterschip) uit elkaar genomen van ieder 120 kg. Vervolgens is hij per schip naar Peru gebracht en op ezels over de Andes getransporteerd. Deze reis duurde 6 jaar. In Puno is het schip weer geassembleerd. Rond 1870 heeft zij dienst gedaan als oorlogsschip tegen Chili. In 1914 is de stoommachine vervangen door een diesel. Het schip wordt gerenoveerd om weer (toeristisch) te varen.

Een welbestede dag. Morgen denk ik naar Copacabana (Bolivia) te gaan.

Puno, Sillustani

Sillustani is a big pre-Incan and Incan cemetery, about 52 km west of Puno. I took the Collectivo (mini-bus) of which, half way, the wheel bolts had to be fastend. Gives a safe idea. I changed in Desvio to a taxi. In total about 3/4 of an hour. The collectivo was nice because I could talk Spanish with some women in the bus who wanted to know everything from me.

I was at 8:15 in Sillustani and it was very quiet because all organized excursions start at 14:00.

This is one of the nicest and most serene cemeteries I have ever seen. Not only because of the towers (some are 12 m high), but in particular because of its situation. It is situated on a hilly peninsula in an lagoon (Laguna Umayo). At one point I had a panoramic view of extraordinary quality. I tried to make pictures of it, but I think they are not representative for this view. Imagine: on the foreground rocks. Then the blue, perfectly flat, lake in which an island. The colour of the lake changes into green (algues?). A blue and white sky above it. Further away the island and a peninsula with some green. And at the horizon high white mountains. With this view you only can be silent. And if I say silent: everything was silent. The perfect place to meditate.

I met Delfina here with her sheep and Alpacas. We had a chat. She was able to trade with me for some Soles. One old Sol (for a new one). 4 10 € cent coins, for 1,6 Sol. A picture from her for 1 Sol, a folder of Sillustani (1 sol). Later she tried to convince me to give her my pensil and lips balsem. But with a laugh I could avoid that. We were 'amigos' and she teached me to use the swing. The same weapon with which David defeated Goliath, and which is an ancient weapon of the indians here. It is not very easy to use as a beginner. So the stone went straight up into the air and we were lucky that we were not harmed.

A beautiful place. The return trip started with waiting for a taxi (there is nothing, so patience helps). The taxi acted as a collectivo and picked up everyone along the road. After that, again a mini-bus to Puno. In total 4 Soles ($1,3).

A very nice experience, this visit.

 

Back in Puno I visited the Coca Museum. Very interesting with the complete history and cultures around this. The Coca leaves are already a favorite 'medicine' since about 20000 years. Only the last 120 years cocaine is extracted from it. In the museum also traditional costumes used for the many traditional dances which are part of the culture here.

 

Puno is a big and busy town. The centre consists of one main street connecting 2 plazas in which the restaurants and cafe's are situated. This street comes to life at sunset. But around the covered market it is also very cosy with many pollo-asadores. Chicken is the main food here. In the main street the shoe polishers do not understand why I do not want my mountain boots to be polished (bad for the Goretex). A guy of 10 years old: 'Mr. how do you feel? Good? But your shoes don't feel good. After I am finished they feel good' He was very convincing!!!

Further Puno has a harbor mainly used for trips to the islands.

 

In the afternoon I visited the MS.Yavari. A 38 m long (original) steam warship. In 1914 the steam engine is replaced by a Diesel engine. Exceptional on this ship is that is that it has been built in GB (1862). It is taken apart in 2766 pieces (together with a sistership) of 120 kg each, shipped to Peru and transported over the Andes mountains by mules. This trip took 6 years. In Puno it was assembled again. It was used as a warship in the war against Chili around 1870.

It is historically spoken a very interesting boat. It was one of 6 steel ships of the Peruvian navy. They are restoring it now and it will serve as a tourist cruise ship.

 

A very productive cultural day. Probably tomorrow I will go to Copacabana (Bolivia).

Lago Titicaca

Zaterdag ochtend werden we vanaf onze hotels (in Puno) opgehaald om naar het Titicacameer te gaan. Dit meer ligt op de grens van Peru en Bolivia en is het hoogst bevaarbare meer ter wereld (3850 m). Titicaca betekent in Aymara 'Poema Haas', de vorm is alsof een Poema een haas vangt. Het is tevens het grootste meer van Z-Amerika.

We waren met 9 mensen (3 USA, 2 Korea, 1 Belgie, 1 Nw Zeeland, 1 Frankrijk en ikzelf).

De eerste aanleg plaats was een van de drijvende eilanden, ook wel Uros eilanden genoemd naar de bewoners (Uros indianen, die overigens zijn uitgestorven, het zijn nu Aymara indianen). Deze mensen wonen op deze riet-eilanden al meer dan 1000 jaar. Er zijn er ongeveer 40, waarvan de helft voor touristen toegankelijk. Zowel het eiland als de hutten zijn helemaal van riet gemaakt, wat overigens ook eetbaar is, het smaakt naar niets. Op een eiland wonen mensen in ijzeren hutten die ze van de Adventist kerk hebben gekregen bij hun bekering tot dat geloof. Sarah (USA) en ik maken nog een (roei) boottocht met een rieten boot, zoiets als de Kontiki van Thor Heyerdaal, waarna we op een ander drijvend eiland op onze boot stappen. De anderen hadden geen belangstelling.

Dan gaan we op weg naar Amantani, een vast eiland waar we zullen overnachten bij gastgezinnen. Het is 3 uur varen. In de haven worden we opgewacht door onze gastvrouwen die ons naar hun huis brengen. Ik slaap samen met Laurent in het huis van Olga. Primitief, maar proper. Olga woont daar samen met haar zus en ouders.

Op Amantani wonen ca. 4000 mensen (700 families) waarvan ca. 400 gastgezinnen vormen die bij toerbeurt gasten ontvangen. Hotels worden niet toegestaan want dat zou deze economie ruineren.

De lunch is zwaar en bestaat vooral uit aardappelen. Er zijn in Peru 240 typen aardappelen en het vormt altijd het hoofdgerecht, zonder groente. Geen wonder dat veel mensen hier ongeveer even dik als lang (kort) zijn. Na de lunch beklimmen we de Pachatata, een pre-Inca tempel, die nog steeds voor offerandes wordt gebruikt. Pachatata is het hoogste punt van het eiland.

Het diner wordt samen genuttigd met het gezin in hun zeer primitieve keuken, onder het genot van veel koolmonoxide. Een open houtvuurkookkachel (van steen), twee klei-bankjes en een laag 2 persoonstafeltje, was alles. De familie eet zittend op de grond. Het was nog primitiever dan de keukens in het Sta Catalinaklooster in Arequipa, en dat stamt uit 1580.

Er is electriciteit op het eiland, maar die doet het niet vanwege de hoge olieprijzen. Sommige huizen hebben een zonnepaneel (wat een tegenstelling!!!).

Na het diner gaan Olga en ik, beide in traditionele klederdracht naar een Fiesta, speciaal voor de gasten georganiseerd met hun gastvrouwen.

Een Andes band en veel toeristen met hun gastvrouwen maakten het feest al gauw gezellig. Ik wist echter dat Olga dit meer deed uit verplichting (het arrangement) dan dat ze er zin in had, dus we hebben een paar (primitieve) dansjes gemaakt, een drankje gedronken en wat foto's gemaakt. Na een uur heb ik een einde aan haar 'leiden' gemaakt (ik was ook moe, ik slaap slecht op deze hoogte, kortademigheid). Lopen door het stikdonker en de regen op dit onbekende eiland was een avontuur, maar gelukkig had ik een goede gids.

Zondagochtend na het ontbijt met de boot naat eiland Taquile op 1 uur afstand. Op dit eiland is de touristeneconomie ongeveer op dezelfde (zelfregulerende) leest geschoeid. We hebben over het prachtige eiland gewandeld en er geluncht.

Op Taquila dragen mannen en vrouwen traditionele kleding waaraan te herkennen is of ze vrijgezel of getrouwd zijn.

Opvallend in deze dagen het gigantische verschil in cultuur en welstand.

Om ca. 15:00 waren we terug in Puno. Het weer was wederom perfect, behalve gisteren avond en vannacht.

Lake Titicaca

Saterday morning the guide came to get us at our hotels (in Puno). We were with 9 people (2 Koreans, 3 USA, 1 Nw Zealand, 1 Belgium, 1 France and me). We went for Lago Titicaca. This lake is the highest navigable lake in the world (3812 m), it is situated on the border of Peru and Bolivvia and it is the biggest lake of S-America. Titicaca means Puma-Hare because it has the shape of a puma catching a hare.

Embarcation on our boat and going to the floating islands, Uros they are called because of the Uros people. Actually there are living no Uros-indians anymore but Aymara. The islands are made out of cane and people are living there already for a very long period and not only as a tourist attraction. There are about 40 islands and there are schools and churches. Houses are also made out of cane. The cane is very eatable but tastes like nothing. On a few islands there are iron houses given to the people by the Adventist church as a gift for people's conversion.

One of the USA girls and I went for a cane boat trip (like the Kontiki of Thor Heyerdael) to another island where we embarked our own boat again.

The trip to Amantani took about 3 hours. On arrival, our hostesses were waiting for us, in their beautiful traditional clothes, and brought us to their homes. The French guy (Laurent) and I slept with one family. A simple but clean room. Lunch, diner and breakfast was with the family. Our hostess is called Olga. After (a heavy potatoe) lunch we went up the Pachatata, the highest point of the island and an old pre-Inca temple. Still in use for offerings. About the potatoes:there are 240 types and it is always the maincourse (about no vegetables). No wonder that the proportions of the local people are amost as thick as their length.

We had diner together with the family in their primitive kitchen. A stove (and a lot of carbon monoxides), a 2 persons table and 2 clay benches, apparently only for the guests. The family ate sitting on the ground. This was less than the type of luxury I saw in the Sta Catalina monastery in Arequipa, and that dates from 1580.

Of the 4000 people (700 families) living on this island there are about 400 guest families which receive guests in rotation. There are no hotels, that would ruin the economy.

After diner there was a Fiesta. An Andean band and the tourists with their hostesses, everyone in traditional clothes.Olga and I went there and made a few dances (very simple), drank a drink and made a few pictures. After an hour I finished our fiesta, because I new that Olga saw it only as an obligation (part of the arrangement), and I was very tired (I sleep very badly at this altitude).

On the island are electrical connections, but hey are not in use (Diesel is too expensive). Some houses have their own solar panels (strange combination with middleaged kitchen). Walking back in the dark and in the rain was quite an adventure, but Olga was my guide.

After breakfast we went by boat to Isla Taquile (1 hour). We walked around that island and had lunch. This island is somewhat more touristic, but with the same system of selfregulation by the population. People on Taquila wear beautiful clothes on which you can recognise whether they are single or married (men from their hats, women from their skirts).

Most striking in these days: big difference in culture and level of wealth.

At about 15:00 we were back. The wheather, again was perfect, only last night it rained.