Van Caseres naar San Ignacio

Ik heb wat tijd over. Reizen door Bolivia betekent op de eerste plaats geduld hebben.. Zondag om 6:00 verliet ik Caseres met de bus. 3 Uur later, aan de Boliviaanse grens kwam ik erachter dat er geen Braziliaanse emigratie dienst was (foutje van de buskaart verkoopster). Dus ik moest wseer helemaal terug naar Caseres om een stempeltje in mijn paspoort te halen. En toen natuurlijk weer terug naar de grens, waar de Boliviaanse emigratie gesloten bleek te zijn.
Dat was dus een dag.

San Matias is een deprimerend gat met zichtbaar cocaine geld dat over de grens gaat (heel dure autos en minstens 5 doden/jaar bij schietpartijen). Het hotel (3 sterren) is duur, 3x duurder dan in La Paz. Er komt bijna geen water uit de douche, de handdoek droogt niet, mijn dompelaar past niet in het stopcontact. Kortom: zo snel mogelijk wegwezen hier of zo snel mogelijk wennen.

De volgende morgen kon ik eindelijk met de bus door naar San Ignacio ( ca. 6 uur). Een uitgestrekt landschap met veel bossen en een zeer slechte zandweg.
Ik heb de beste busmaatschappij gekozen. Ik zat naast een brede indiaan van 150 kg, en ik ben maar een kleintje. 5 uur later begon de linker voorrem te stinken. De chauffeur en een aantal passagiers hadden 2 uur nodig om het probleem te fixen. En toen hadden we nog maar 3 remmen. Ik was blij dat ik er in San Ignacio uit kon, want ik wist dat er wat steile afdalingen zouden komen naar Santa Cruz. In ieder geval een leuke gelegenheid om met een aantal medepassagiers in de berm te praten.
De indiaan had inmiddels een lift gevonden (gelukkig).

De politieke situatie schijnt wat te stabiliseren nadat zaterdag 7 van de 9 prefecturen autonomie hebben uitgeroepen (grote feesten op zaterdag). Evo Morales heeft de presidenten van Chili en Brazilie, ook op zaterdag op bezoek gehad en heeft er nieuwe vrienden bij gekregen. Ik voel me wat veiliger nu dit lijkt te ontspannen (hoewel je dat hier nooit weet).

San Ignacio is, samen met een groot aantal andere dorpen in Chiquitos een missiepost van de Jesuiten die deze hebben gesticht tussen 1692 en 1767. In 1767 werden de Jesuiten uit America verjaagd in goede samenwerking tussen de paus en de koningen van Spanje en Portugal, die nu hun gang konden gaan (slavernij en moord).
De kerken in deze missieposten zijn speciaal vanwege hun architectuur, ze zijn onlangs gerenoveerd en staan op de wereld erfgoed lijst.

San Igancio ligt op een kruispunt van wegen. Het heeft een aardige Plaza en de kerk is prachtig. Er is ook een mooie lagune waar ik heb ontbeten omdat het er zo rustig is.
Dinsdagmiddag ben ik met de bus naar Santa Ana gegaan, een andere missiepost. Volgens mijn book is Santa Ana special omdat het er zo rustig is en authentiek.
Toen ik er aan kwam ben ik naar het VVV gegaan waar een aardige Boliviaanse dame mij zeer goed verder hielp, eigenlijk te goed. Ik was de enige vreemdeling dus had ze toch niets anders te doen.
Ik ben gewend mijn eigen gang te gaan, maar ze volgde me overal en als ze dacht dat ik een verkeerde agriturismo binnen ging (en er zijn er wat) corrigeerde ze me en leidde ze me naar een familie waar ik besloot te blijven. Geen normale toilet, maar een gat in de tuin. Geen douche, maar een emmer koud water met een bakje om het water over me heen te gooien. Ach helemaal niet zo slecht.
De dame liet mij de prachtige kerk zien met de vleermuizen en mica aan de muren.
Ik ben gaan zwemmen in een meertje vlakbij. ´s Avonds vond er een soort processietje plaats, door het dorp. Ze gingen naar een huis waar ze bleven zingen en bidden. Dat doen ze in de kersttijd iedere avond (steeds een ander huis).
Santa Ana was zeer de moeite waard. Geen dancings, geen winkels, geen ´niets´. Alleen aardige mensen en vrede en rust.

Vanochtend ben ik in een overvolle bus terug naar San Ignacio gegaan. Ik moest dus 1,5 uur staan. In San Igancio wilde ik de 10 uurs bus naar Concepcion nemen, maar deze was vol. Dus moet ik tot vanavond 18:00 wachten. Heb geduld!!!!