Sucre

Op 24 december kon ik eindelijk naar Sucre vliegen. Een verrassing: ik had een business class stoel. De stewardess heeft nog gecheckt of het klopte, maar dat was zo. Mooie compensatie voor de vertraging. In ieder geval beter dan 20 uur in een hobbelende bus.
Sucre is de formele hoofdstad van Bolivia, maar La Paz is de residentie. Sucre is erg ontspannend. Een mooie stad en de mensen zijn erg rustig.
Eerst ben ik naar hotel Chacras gegaan, maar na enige tijd heb ik besloten om de Kerstdagen in een mooiere omgeving door te brengen. Dus morgen ga ik maar wisselen. Op Nochebueno, kerstavond heb ik Pietro en Ivana (Italiaans koppel uit La Paz) weer ontmoet, een zeer hartelijk weerzien. We zijn samen gaan eten in een Italiaans restaurant (inclusief stroomuitval), daarna de processie bijgewoond en vervolgens naar de nachtmis. Eten was erg gezellig, processie was mooi om te beleven (inclusief dansen bij iedere straathoek), de nachtmis was saai, maar ik was moe.

Op eerste Kerstdag ben ik naar het Grand Hotel verhuisd. Een uiterst gezellig ingericht hotel. Later ontdekte ik dat ´El Commandante Ernesto ´Che´ Guevara´ himself hier heeft overnacht, recht tegenover mijn kamer (maar wel ruim 40 jaar geleden).
Bijna iedere touristische attractie was gesloten. Samen met mijn buurvrouw Ruth heb ik ´s avonds eerst een film bezocht in het café Joyride en daar ook gegeten. Dit sfeervolle cafe is van een Brabantse eigenaar, dus een echte Bossche Bol mocht niet ontbreken, bij de koffie. De film ging over de zilvermijnen in Potosí. Titel: De berg die mensen eet, lijkt mij voor zichzelf spreken (na vele miljoenen doden). Ik ga later zelf die mijnen bezoeken.
Op woensdag heb ik het Jurasic Parc van Bolivia bezocht. Een enorme muur van 2000x40 m waarop heel veel pootafdrukken van dinosaurussen. De muur is door tectonische beweging van horizontaal naar vertikaal gegaan. De grootste site in zijn soort (op een na) in de wereld.
Donderdag heb ik de algemene begraafplaats bezocht met graven van een aantal presidenten. En de Casa de Libertad, een belangrijk gebouw, waar in 1825 de onafhankelijkheidsverklaring is getekend, en het parlement lang heeft gezeteld.
In de middag is Ruth naar Santa Cruz vertrokken en hebben Pietro en Ivana een heerlijke Spaghetti maaltijd voor mij klaargemaakt in hun hotel.
Ik had verwacht mijn eerste eenzame Kerstmis door te brengen, het tegenovergestelde was het geval.

Met Kerst was ik getuige van de distributie van kerstgeschenken aan de inheemse bevolking. Een hele grote groep mensen, zo arm als de neten. Ze zitten overal op de grond en bedelen enorm. Als je ze aankijkt is de eerste reaktie de hand uitsteken.
Ik heb tijdens de distributie met Maximo zitten praten, 47 jaar oud, 7 kinderen tussen 17 en 2 jaar oud. Hij had helemaal van Potosí naar Sucre gelopen en was op weg naar Cochabamba omdat daar werk is. Was er dan geen werk in Potosí, Ja, maar alleen in de mijnen. De gemiddelde levensverwachting daar is 40 jaar en je gaat er dood aan Silicose. Er werken kinderen van 12 jaar. Maximo heeft besloten daar niet meer aan mee te doen. Een aardige vent.
Ik kan maar niet wennen aan kinderen van 4 jaar die bedelen voor geld of eten. Je ziet de armoede ervan afstralen. Vrouwen die wel 70 lijken die hun baby de borst geven. Je weet dat ze niet zo oud kunnen zijn. Dit is krankzinnig!!! Het is niet goed, wat gebeurt hier eigenlijk????
Deze dagen heb ik ook veel politieke discussies gehad. Het land is in een diepe crisis met een enorm conflict tussen de president en de oppositie.Ik ben zeer benieuwd hoe ze daar uit gaan komen.