Lost luggage

Of course, something had to go wrong. At Schiphol Airport I was waiting at last for my luggage. Nothing happened. So at last my backpack is lost. I think this crazy airport of Miami is the cause. There I had to pick up my luggage, go through customs and bring it to another place. After that you hope to see it again. Well!! I hope to see it again. My presents are in it.
I thought to travel in developing countries, everything went well. In the western world it went wrong!!!!

Verloren baggage

Natuurlijk moest er iets fout gaan. Op Schiphol heb ik staan wachten op mijn baggage. Er gebeurde niets. Uiteindelijk is mijn baggage dus kwijt. Ik denk dat die stomme luchthaven van Miami de oorzaak is. Daar moest ik mijn baggage ophalen en naar een of andere plaats brengen. Daarna hoop je de rugzak ooit nog eens weer te zien. Welnu!!! Dat hoop ik dan ook. Mijn cadeautjes zitten er in.
Dan denk je in minder ontwikkelde landen te reizen, daar gaat alles perfect. En in de westerse wereld loopt het fout.

Reactions?? reacties??

This is the end of my weblog. I invite my readers to send me a short reaction. I wrote it with pleasure, but I am curious how my friends appreciated it. And I am curious who read (parts of) it. So I would be grateful to hear something from you.

Dit is het einde van mijn weblog. Ik nodig mijn lezers uit mij een korte reaktie te sturen. Ik heb het met plezier geschreven, maar ik ben nieuwsgierig hoe mijn vrienden dit hebben geapprecieerd. En ik ben nieuwsgierig wie feitelijk hebben meegelezen (of delen ervan). Dus jullie zouden me blij maken met een berichtje.

End of my trip

I am in Miami now. A few hours still to fly (almost a day) and it is the end of 2 intensive months of traveling.

In La Paz I met a few travelcompanions, who I met before. Of course I had a good-bye diner with Pietro and Ivana. I met Lisa and Laura (Uyuni) a few times.

On Wednesday, on the Plaza Murillo, I saw a demonstration as a support for the plans of Evo Morales to introduce a Renta Dignidad (a pension of 200 Bolivianos, €20, a month). Evo himself came also out of his palace and people grew enthusuastuc about that.

 

I bought some presents, some CD's and books about the hustory and political situation.

It is very interesting to read about what is going on here. In fact it is a big misery of racism, oppresion (of very rich against very poor, of white people against colored people), revolutions, bloody conflicts. It seems to me that since their independency (1825) they never came out of their colonial era. Many wars against surrounding countries have isolated the country more and more.

Misuse by big international companies of the raw materials, supported by a small rich elite.

It was only a few years ago that Bolivians admitted these problems, with teh result of the election of the first 'indigo president'.

They are now in the middle of a big changing process, which goes very laborious and that costs also victims.

Since a few weeks, luckily, the president and the opposition are talking to each other, but for how long???

I am glad that I was able to learn this country (somewhat) better. It is fascinating, beautiful and it has a lot to offer. People are heartely, friendly and hospitable. In short: worth a revisit!!!

Einde reis

Ik ben nu in Miami. Nog een paar uur (bijna een dag)vliegen en het is weer het einde van twee intensieve reismaanden.

In La Paz heb ik nog wat medereisgenoten ontmoet, die ik eerder ben tegengekomen. Natuurlijk met Pietro en Ivana een afscheidsdinertje gehouden. Lisa en Laura (vanuit Uyuni) heb ik ook nog een paar keer ontmoet.

Woensdag heb ik op Plaza Murillo een grote demonstratie gezien ter ondersteuning van Evo Morales en zijn plannen om een Renta Dignidad ( 200 Bolivianos, €20, per maand als een ouderdomspensioen) in te voeren. Evo zelf kwam ook nog even naar buiten en dat leverde veel enthousiaste kreten op. Ik heb wat cadeautjes gekocht, CD's en boeken m.n. over de historie en politieke situatie in Bolivia. Het is boeiend om te lezen wat hier aan de hand is. Feitelijk een grote ellende van racisme, onderdrukking (van zeer rijk over zeer arm, van blank over gekleurd), revoluties, bloedige conflicten. Het lijkt erop dat ze na de onafhankelijkheid in 1825 nooit uit het koloniale tijdperk zijn gekomen. Veel oorlogen met omliggende landen die Bolivia steeds meer hebben geisoleerd. Misbruik door grote buitenlandse ondernemingen van de grondstoffen die hier gevonden worden/werden, ondersteund door de kleine rijke elite. Pas enkele jaren geleden heeft men dit onderkend, waaruit de verkiezing van de eerste 'indigopresident' is voortgekomen. Ze zijn nu in een omwentelingsproces bezig, dat uiterst moeizaam verloopt en waar ook slachtoffers bij vallen. Gelukkig wordt er sinds een paar weken weer overlegd, maar hoe lang zal dat duren???

Ik ben blij dat ik dit land (wat) beter heb leren kennen. Het is boeiend, prachtig en heeft heel veel te bieden. De mensen zijn erg hartelijk, vriendelijk en gastvrij. Kortom voor herhaling vatbaar.

La Paz , Coroico

In La Paz zou ik wat tijd nemen om te relaxen voor mijn vlucht naar Nederland, dus….
Eerst ben ik naar Tiwanaku gegaan, grote opgravingen van de Tiwanaku beschaving die hier van ca. 2000 voor C tot 1200 na C bestond, waarna ze door de Inca's werden overwonnen. In tegenstelling tot mijn boek vond ik de opgravingen minder interessant. Wel leuk vond ik de stenen megaphone in een tempel muur. Als je daar achter gaat staan en fluistert wordt dat gigantisch versterkt, zonder electriciteit!!!!

Zaterdag heb ik mijn ontspanning ingevuld door een adembenemende mountain bike tour over de 'Death Road' van La Paz naar Coroico in de Yungas. De naam is ontstaan omdat het enkele jaren geleden de gevaarlijkste weg ter wereld was. Het gevaar is afgenomen omdat er nu een nieuwe weg is waarover het gemotoriseerde verkeer gaat. De oude weg gaat langs diepe ravijnen, er zijn veel bochten en de weg is onverhard. Je kunt aan de kruisjes zien hoeveel slachtofeers hier zijn gevallen, meestal door onbezonnenheid en spelletjes. Je moet je remmen goed gebruiken dan valt het wel weer mee. Na 6 uur waren we beneden, kletsnat van de regen. Ik heb zelf geen foto's genomen, want de reisagent heeft dat voor ons gedaan.

In Coroico kregen we een lunch in hotel Esmeralda. Dat is zo een goed hotel dat ik er maar meteen 3 nachten ben gebleven om niet in La Paz maar in Coroico te relaxen. De kamers zijn perfect, groot, vrij uitzicht over het dal, een hangmat op het balkon, een uitstekend klimaat, een goede bediening, een zwembad, een grote tuin en een lage prijs. Kortom, wat zou ik meer willen.

De volgende dagen heb ik wat wandeltochten gemaakt. De VVV had geadviseerd om een gids te nemen, de paden zouden moeilijk te vinden zijn en de boeren onvriendelijk (vanwege de Coca willen ze geen pottekijkers). Eigenwijs als ik ben dacht ik, die weg vind ik wel en een glimlach doet wonderen.
Mijn eerste tour was naar een dorpje, Tocaña. Daar wonen 26 zwarte families, afstammelingen van voormalige slaven uit de Potosi mijnen. Ze houden er een eigen cultuur op na en zijn beroemd om hun muziek. Ze hebben zelfs een eigen koning (een afstammeling van een koning die als slaaf is meegevoerd).
Toen ik in het dorp aankwam werd mij verteld dat er 's avonds een feest zou zijn met muziek, drank en eten. Ik ben altijd in voor muziek, dus 's avonds heb ik een taxi gehuurd (de weg is 's avonds te gevaarlijk en te ver) en ben terug gegaan. Aangekomen vond ik 3 inwoners die stevig aangeschoten waren. Ze hadden gitaren en een drum bij zich. Toen ik vertelde dat ik voor het feest kwam heetten ze me allerhartelijkst welkom en boden me drank en coca aan. Ze wilden graag met die Hollander praten (de eerste keer dat er een een Hollander ontmoette????). Beetje lastig verstaan als alle tanden ontbreken. Maar ze waren bijzonder aardig. Na een uur heb ik toch maar besloten om de wachtende taxi terug te nemen. Drank kan later minder gezellig worden. Ze hebben nog wel een paar nummertjes voor me gespeeld. Het was gezellig en een leuke ervaring, maar zonder de verwachte festiviteiten. Aardige mensen, niets onvriendelijks aan.

De volgende dag ben ik met Thomas en Steffi (kende ik van de fietstocht) gaan wandelen, naar de Uchumachi top (2500 m) en naar grote watervallen (alleen).
Het was hier heerlijk en zeer ontspannend.
Terug in La Paz heb ik Pietro en Ivana weer ontmoet. We hebben samen ons afscheids diner gehouden.

La Paz, Coroico

In La Paz I should take some relaxing days to prepare my trip back home, so….
First I went to Tiwanaku. Big excavations of the Tiwanaku people, living here from 2000 BC until 1200 AC. After this period they became part of the Inca empire. The excavations were, in spite of the info in my book, not the most interesting. Actually I enjoyed the megaphone, made of stone in one of the temples, the most. If you stand behind it and whisper it is amplified very much. Impressive and without electricity .

On Saturday my relaxing day consisted of a thrilling biking tour along the 'Death Road'. The old road from La Paz to Coroico, in the Yungaz, is a downhill road from 4700 to 1700 m alt. It is a small road without any protection with deep ravines and a lot of curves and of course no hard surface. A few years ago this was the most dangerous road in the world. The danger has decreased because there is also a new road on which most of the motorized traffic goes. So we went down the old one with mountain bikes. It is about 60 km. And really thrilling. I knew that using the right brakes was important, so after about 6 hours we arrived, soaky wet, in Coroico. Very nice with a lot of fun. Some people have made too much fun (luckily not in our group) and paid it with their lives, you can see a lot of crosses along the road.
The pictures are from the agency.

In Coroico we had lunch and I stayed for 3 nights in the hotel, Esmeralda. A beautiful room with a nice view over the valley and a hammock on my balcony. A swimming pool and a big garden and a perfect and nice service for a low price. And the climate was also moderate. So I changed my relaxing plans to this village.
The following days I made a few hiking's in the beautiful mountains. Tourist information had offered me a guide. They said it would be difficult to find the paths and because of the many Coca-plantations a lot of farmers would be unfriendly. Pigheaded as I am I thought I will find my own way, and a smile (almost) always changes unfriendly people into friendly ones.

My first walk was to Tocañna, a very special village because of its inhabitants. There are living only 26 black families, 100% descendants of the black slaves of the Potosi mines. They have even their own king, a straight descendent of a king who was caught as a slave.
This village is famous for their traditions and their traditional music.
When I arrived at the hostal in Tocaña someone told me that at night there would be a fiesta with lots of music and food and beer. I am music enthousiastic, so at night I took a taxi (it is at night a long and dangerous road) and asked the driver to wait for an hour until I would have decided whether it was a real fiesta or not.
At 20:30 there were 3 local people, almost drunk. They had 2 guitars and a drum. When I told them I came for the fiesta, they welcomed me very warmly (lots of handshakings and offers of drink and Coca). But there was no fiesta. So they played a few songs and were very eager to talk with the first dutch guy they ever met (????). A little bit difficult to understand if one has no teeth anymore. It was a great time and I felt very well there, but after an hour I took the taxi back. Very nice people!!!! Nothing of unfriendliness!!!

Next day I walked with Thomas and Steffy (I met them on the biking trip) up to the Uchumachi summit (2500 m) and after that to some big waterfalls (alone).
It was a nice and really relaxing closure of my trip.
Back in La Paz I met Pietro an Ivana again, and we had our good bye diner.

Salar de Uyuni

Dit is werkelijk prachtige natuur, of geologie of wereld. Onbeschrijfelijk, dus ik zal mijzelf wat weerhouden om het te proberen. Foto´s hiervan maken is bijna onmogelijk, maar ik heb het geprobeerd. Kijk zelf maar!!!
Vanaf Uyuni hebben we de grootste zoutvlaktes ter wereld bezocht (12000 km2). Als je daar midden op staat is dat de wereld. Volkomen onrealistisch of moet ik seggen surrealistisch???
Deze zoutvlaktes waren vroeger verbonden met de Pacific oceaan en door tectonische bewegingen zijn het meren geworden, afgesloten van de oceaan en verdampt. Daarna waren het dus zoutvlaktes.
We hebben verder een trein begraafplaats bezocht waar oude treinen van Bolovia worden gesloopt.
We hebben in een zout hotel geslapen, volledig van zout blokken gebouwd, zelfs zout als vloerbedekking en bedden van zoutblokken.
Daar hebben we ook Oud en Nieuw gevierd (2 keer, een keer Europese tijd en een keer lokale tijd). Erg gezellig, want het was een leuke groep.
We hebben heel veel lagunes gezien in allerlei kleuren (blauw, groen, wit, rood ...), met heel veel flamingo´s.
We hebben zeer aktieve geysers gezien en vulkanen (het barst er hier van. Dat moet bij het ontstaan van dit gebied een enorm inferno zijn geweest met al die vuurspuwende vulkanen.
We zijn door woestijnen gereden, Een daarvan heet de woestijbn van Dali, vanwege zijn surrealistische aanblik.
We hebben alle soorten erosie gezien en we hebben gezwommen in warmwater baden van vulkanische bronnen.
De rijtoer was 500 km naar het zuiden tot bijna aan de Chileense grens en natuurlijk ook weer 500 km terug met 2 4x4 terreinwagens, want de wegen waren onverhard, soms dacht ik dat er niet eens een weg was.

Terug in Uyuni had ik gehoopt een kaartje voor een luxueuse bus te krijgen naar La Paz. 11 Uur rijden gedurende de nacht is voor mijn nek een grote uitdaging. Helaas 2 januari is hier net zo een puinhoop in het openbaar vervoer als vlak voor Kerst. Ik mocht blij zijn een kaartje voor een rammelkast te krijgen, die hier flota heet en er een beetje uitziet als een bus. De weg naar Ururo (ca. 8 uur) was ook onverhard, het leek dus wel een soort triltafel, niet al te best. Ach na aankomst in La Paz heb ik een warme douche genomen en een lekker ontbijt (ik was de dag te voren om 4:00 opgestaan), dan wordt je langzamerhand weer mens.

Salar de Uyuni

This is really a beautiful nature, or geology, or world. It is actually indescribable, so I try to withhold myself. Making pictures of this actually is almost impossible also, but I tried. Look at them. From Uyuni we went to visit the biggest salt planes in the world (12000 km2). If you are standing there than that is the world, completely unrealistic, or should I say surrealistic??
These salt planes were, once, connected to the Pacific and by tectonic movements changed into (salty) lakes, which dried out.
Further we visited a train cemetery (almost all trains of Bolivia are demolished here). We slept in a hotel completely built from salt bricks, salt as a carpet, a salt bed, etc. There we enjoyed a nice New Years Eve (2 times, European and Bolivian time). We saw a lot of lagoons (in all colors, green, blue, red, white,…), with a lot of flamingos. We saw geysers (very active) and volcanoes. Many ages ago this must have been a big inferno with volcano eruptions all around. We saw deserts (one called: deserte de Dali because of its surrealistic view). We saw erosion (of all kinds) and we swam in hot pools (volcanic origin).
The trip was 500 km to the south (about to the Chili-border), and back of course, in two 4x4 cars, it were only unpaved roads and sometimes we doubted if there was a road).
Back in Uyuni I had hoped to get a ticket for a luxurious bus (11 hours during the night is a challenge for my neck), but unfortunately the 2nd of January is the same mess as before Xmas. So I got a rattling thing that is called ´flota´ or bus. Also the road to Oruro is unpaved, so my night was not too well (the last day of the salar-trip we woke up at 4:00). In La Paz, at last, I could of course take a good shower and a breakfast and then I am going to be human again.