Sucre

Op 24 december kon ik eindelijk naar Sucre vliegen. Een verrassing: ik had een business class stoel. De stewardess heeft nog gecheckt of het klopte, maar dat was zo. Mooie compensatie voor de vertraging. In ieder geval beter dan 20 uur in een hobbelende bus.
Sucre is de formele hoofdstad van Bolivia, maar La Paz is de residentie. Sucre is erg ontspannend. Een mooie stad en de mensen zijn erg rustig.
Eerst ben ik naar hotel Chacras gegaan, maar na enige tijd heb ik besloten om de Kerstdagen in een mooiere omgeving door te brengen. Dus morgen ga ik maar wisselen. Op Nochebueno, kerstavond heb ik Pietro en Ivana (Italiaans koppel uit La Paz) weer ontmoet, een zeer hartelijk weerzien. We zijn samen gaan eten in een Italiaans restaurant (inclusief stroomuitval), daarna de processie bijgewoond en vervolgens naar de nachtmis. Eten was erg gezellig, processie was mooi om te beleven (inclusief dansen bij iedere straathoek), de nachtmis was saai, maar ik was moe.

Op eerste Kerstdag ben ik naar het Grand Hotel verhuisd. Een uiterst gezellig ingericht hotel. Later ontdekte ik dat ´El Commandante Ernesto ´Che´ Guevara´ himself hier heeft overnacht, recht tegenover mijn kamer (maar wel ruim 40 jaar geleden).
Bijna iedere touristische attractie was gesloten. Samen met mijn buurvrouw Ruth heb ik ´s avonds eerst een film bezocht in het café Joyride en daar ook gegeten. Dit sfeervolle cafe is van een Brabantse eigenaar, dus een echte Bossche Bol mocht niet ontbreken, bij de koffie. De film ging over de zilvermijnen in Potosí. Titel: De berg die mensen eet, lijkt mij voor zichzelf spreken (na vele miljoenen doden). Ik ga later zelf die mijnen bezoeken.
Op woensdag heb ik het Jurasic Parc van Bolivia bezocht. Een enorme muur van 2000x40 m waarop heel veel pootafdrukken van dinosaurussen. De muur is door tectonische beweging van horizontaal naar vertikaal gegaan. De grootste site in zijn soort (op een na) in de wereld.
Donderdag heb ik de algemene begraafplaats bezocht met graven van een aantal presidenten. En de Casa de Libertad, een belangrijk gebouw, waar in 1825 de onafhankelijkheidsverklaring is getekend, en het parlement lang heeft gezeteld.
In de middag is Ruth naar Santa Cruz vertrokken en hebben Pietro en Ivana een heerlijke Spaghetti maaltijd voor mij klaargemaakt in hun hotel.
Ik had verwacht mijn eerste eenzame Kerstmis door te brengen, het tegenovergestelde was het geval.

Met Kerst was ik getuige van de distributie van kerstgeschenken aan de inheemse bevolking. Een hele grote groep mensen, zo arm als de neten. Ze zitten overal op de grond en bedelen enorm. Als je ze aankijkt is de eerste reaktie de hand uitsteken.
Ik heb tijdens de distributie met Maximo zitten praten, 47 jaar oud, 7 kinderen tussen 17 en 2 jaar oud. Hij had helemaal van Potosí naar Sucre gelopen en was op weg naar Cochabamba omdat daar werk is. Was er dan geen werk in Potosí, Ja, maar alleen in de mijnen. De gemiddelde levensverwachting daar is 40 jaar en je gaat er dood aan Silicose. Er werken kinderen van 12 jaar. Maximo heeft besloten daar niet meer aan mee te doen. Een aardige vent.
Ik kan maar niet wennen aan kinderen van 4 jaar die bedelen voor geld of eten. Je ziet de armoede ervan afstralen. Vrouwen die wel 70 lijken die hun baby de borst geven. Je weet dat ze niet zo oud kunnen zijn. Dit is krankzinnig!!! Het is niet goed, wat gebeurt hier eigenlijk????
Deze dagen heb ik ook veel politieke discussies gehad. Het land is in een diepe crisis met een enorm conflict tussen de president en de oppositie.Ik ben zeer benieuwd hoe ze daar uit gaan komen.

Sucre

24th of December at last I could fly to Sucre. A big surprise: check-in has given me a business class chair. On my request the stewardess tried to find out if it was really meant like, but the response was positive. A pity that it was only for half an tour. Anyway it was much better than 20 hours in the bus and a good compensation for the day delay.
Sucre is the capital of Bolivia, but only in name, because La Paz is the acting capital. Sucre is very relaxing. People are quiet, a nice white town. So I arrived around noon and took the hotel of my choice, Chacras, near the market, a friendly hotel, but without any specialty. I felt actually that I needed something special around Christmas, so I decided to change next day to another hotel with some more atmosphere.
I had agreed with Pietro and Ivana (the Italian couple I met in La Paz) to meet them. So about 19:00 I went to their hotel. It was Nochebueno, Christmas eve. The reunion was very nice. We went for a diner in an Italian restaurant (including electricity failure) and after diner we went to the procession (at 23:00) and the midnight mass in the cathedral. The diner was very pleasant, the procession was special, the midnight mass a little bit boring, but I was also tired.

On Christmas I changed to the Grand Hotel, a comfortable hotel with a very good ambiance. Later I discovered that in this hotel ´el comandante Ernesto ´Che´ Guevara´ has stayed, just opposite my room (only more than 40 years ago.
Almost every tourist attraction was closed. Together with my woman next door, Ruth, I decided to spend the evening in a good restaurant. This restaurant was Joyride, a Dutch owned café. First we looked at the movie ´The mountain that eats men´ a very impressive document about the silver mines of Potosí. The title is self explaining, after millions of casualties. I will visit these mines later.
Wednesday I visited the ´Jurasic Parc´of Sucre. A very big wall of 2000 x 40 m, in a cement mill, on which many footprints of all kinds of dinosaurs. The wall has moved from horizontal to vertical position by tectonic movement. The biggest site of its kind (but one) in the world.
Thursday I went to the general cemetery (with graves of some presidents) of Sucre and visited the Casa de Libertad, a very important building where the Declaration of Independency was signed in 1825, a long time the hall of the parliament. A lot of information about all presidents and the history of this state.
In the afternoon Ruth went to Santa Cruz and I spent a nice time with Pietro and Ivana in their hotel where they prepared a good Italian Spaghetti and omelette for me. That was about my Xmas. I had expected to be alone for the first time, but it was the opposite.

On Christmas I was witness of distribution actions of Christmas presents towards Indigenous people. There are a lot of these people here, actually the Indians of this region. They are very poor and are sitting everywhere on the floor. They beg for money. If you look them into the eyes their first reaction is stretching their hand. During the distribution I sat beside Maximo, a man of 47, 7 children between 17 and 2 years old. He had walked all the way from Potosí to Sucre, one day. He will go to Cochabamba to find work (at least that is what he believes). Is there no work in Potosí, yes in the mines. The average life expectation there is 40 years, you definitely die of Silicosis. There are barely safety measures and children of 12 years old are working in these mines. So Maximo has decided to change his life. A very nice guy!!
I have a big difficulty with coping with so many poor beggars. Children of 4 years, begging for money or food. You see at the faces the poverty of these people. Women of seemingly 70 years old giving their baby breast feeding (you know that they cannot be that old). This is really madness!!!!!!! This is not good, what is happening here!!!
In these days I also have had a lot of political discussions about the difficult situation here. The country is in deep trouble with this big conflict between the president and the opposition, I am very curious how this will develop.