Van Caseres naar San Ignacio

Ik heb wat tijd over. Reizen door Bolivia betekent op de eerste plaats geduld hebben.. Zondag om 6:00 verliet ik Caseres met de bus. 3 Uur later, aan de Boliviaanse grens kwam ik erachter dat er geen Braziliaanse emigratie dienst was (foutje van de buskaart verkoopster). Dus ik moest wseer helemaal terug naar Caseres om een stempeltje in mijn paspoort te halen. En toen natuurlijk weer terug naar de grens, waar de Boliviaanse emigratie gesloten bleek te zijn.
Dat was dus een dag.

San Matias is een deprimerend gat met zichtbaar cocaine geld dat over de grens gaat (heel dure autos en minstens 5 doden/jaar bij schietpartijen). Het hotel (3 sterren) is duur, 3x duurder dan in La Paz. Er komt bijna geen water uit de douche, de handdoek droogt niet, mijn dompelaar past niet in het stopcontact. Kortom: zo snel mogelijk wegwezen hier of zo snel mogelijk wennen.

De volgende morgen kon ik eindelijk met de bus door naar San Ignacio ( ca. 6 uur). Een uitgestrekt landschap met veel bossen en een zeer slechte zandweg.
Ik heb de beste busmaatschappij gekozen. Ik zat naast een brede indiaan van 150 kg, en ik ben maar een kleintje. 5 uur later begon de linker voorrem te stinken. De chauffeur en een aantal passagiers hadden 2 uur nodig om het probleem te fixen. En toen hadden we nog maar 3 remmen. Ik was blij dat ik er in San Ignacio uit kon, want ik wist dat er wat steile afdalingen zouden komen naar Santa Cruz. In ieder geval een leuke gelegenheid om met een aantal medepassagiers in de berm te praten.
De indiaan had inmiddels een lift gevonden (gelukkig).

De politieke situatie schijnt wat te stabiliseren nadat zaterdag 7 van de 9 prefecturen autonomie hebben uitgeroepen (grote feesten op zaterdag). Evo Morales heeft de presidenten van Chili en Brazilie, ook op zaterdag op bezoek gehad en heeft er nieuwe vrienden bij gekregen. Ik voel me wat veiliger nu dit lijkt te ontspannen (hoewel je dat hier nooit weet).

San Ignacio is, samen met een groot aantal andere dorpen in Chiquitos een missiepost van de Jesuiten die deze hebben gesticht tussen 1692 en 1767. In 1767 werden de Jesuiten uit America verjaagd in goede samenwerking tussen de paus en de koningen van Spanje en Portugal, die nu hun gang konden gaan (slavernij en moord).
De kerken in deze missieposten zijn speciaal vanwege hun architectuur, ze zijn onlangs gerenoveerd en staan op de wereld erfgoed lijst.

San Igancio ligt op een kruispunt van wegen. Het heeft een aardige Plaza en de kerk is prachtig. Er is ook een mooie lagune waar ik heb ontbeten omdat het er zo rustig is.
Dinsdagmiddag ben ik met de bus naar Santa Ana gegaan, een andere missiepost. Volgens mijn book is Santa Ana special omdat het er zo rustig is en authentiek.
Toen ik er aan kwam ben ik naar het VVV gegaan waar een aardige Boliviaanse dame mij zeer goed verder hielp, eigenlijk te goed. Ik was de enige vreemdeling dus had ze toch niets anders te doen.
Ik ben gewend mijn eigen gang te gaan, maar ze volgde me overal en als ze dacht dat ik een verkeerde agriturismo binnen ging (en er zijn er wat) corrigeerde ze me en leidde ze me naar een familie waar ik besloot te blijven. Geen normale toilet, maar een gat in de tuin. Geen douche, maar een emmer koud water met een bakje om het water over me heen te gooien. Ach helemaal niet zo slecht.
De dame liet mij de prachtige kerk zien met de vleermuizen en mica aan de muren.
Ik ben gaan zwemmen in een meertje vlakbij. ´s Avonds vond er een soort processietje plaats, door het dorp. Ze gingen naar een huis waar ze bleven zingen en bidden. Dat doen ze in de kersttijd iedere avond (steeds een ander huis).
Santa Ana was zeer de moeite waard. Geen dancings, geen winkels, geen ´niets´. Alleen aardige mensen en vrede en rust.

Vanochtend ben ik in een overvolle bus terug naar San Ignacio gegaan. Ik moest dus 1,5 uur staan. In San Igancio wilde ik de 10 uurs bus naar Concepcion nemen, maar deze was vol. Dus moet ik tot vanavond 18:00 wachten. Heb geduld!!!!

From Caseres to San Igancio

I have some spare time. Travelling around Bolivia means you need a lot of patience.
Sunday morning at 6:00 I left caseres by bus. 3 Hours later, at the Bolivian border I discovered that there is no Brazilian emigration office at this border (mistake of the bus ticket seller??!!). So I had to go back all the way to Caseres to get a stamp in my passport. And than back again to the border, where the Bolivian emigration office appeared to be closed. So that was one day.
San Matias is a depressing village with visible cocaine money, crossing the border (5 cars, at least 5 death people a year by shootings). The hotel (3 stars) is expensive (3 times the price of La Paz), there is almost no water in the shower, the towel does not dry, my water boiler (for tea) does not fit into the socket. I should go away here ASAP, or get used to this ASAP.

Next morning, at last, I could go on by bus to San Ignacio (about 6 hours). A vast countryside with a lot of woods and a very bad sandy road.
I took the best bus-company in the village. I was sitting beside a big Indian of 150 kg, so a little bit under pressure. 5 hours later the brake of the left front wheel started to smell. It took the driver and some passengers 2 hours to fix the problem, and then we had 3 brakes left. I was happy to leave this bus in San Ignacio, because I knew that there were some steep slopes in the road to Santa Cruz. Anyway a good opportunity to talk to a lot of people at the side of the road.
The Indian had found another car (lucky me).

The political situation seems to be improved (you never know in this country) since 7 of the 9 prefectures have decided to be autonomous (big festivities on Saturday). And Evo Morales has new friends (The presidents of Brazil and Chile visited him on the same Saturday). Now I feel more confident to travel around here.

San Ignacio is, together with a lot of other pueblos in Chiquitos a mission post of Jesuits who initiated these posts between 1692 and 1767. In 1767 the Jesuits were expelled from America in close cooperation between the pope and the kings of Spain and Portugal. Now those countries were free to do their ´job´ here (slavery and murder). The churches in the mission posts are very special. They are on the World heritage list and have been renovated lately.

San Ignacio is a cross point of connections. A nice Plaza and the church/cathedral is beautiful. There is a beautiful lagoon here where I took my breakfast (a real quiet place). Tuesday afternoon I left for Santa Ana, another mission post. According to my book worth a try to go there because it is very authentic and quiet.
When I arrived in Santa Ana I went into the tourist office with a nice Bolivian lady helping me very well (almost too well). I was the only stranger in the village, so she had nothing else to do. I am used to go my own way, but she followed me when she thought I went the wrong way or entered the wrong agrituristico (there are a few). At last she guided me to a family where I decided to stay. No flushing toilet, but a hole in the garden. No shower, but a bucket full of nice cold water and a bowl to fill with water to throw it over me, but not too bad, these type of showers.
The lady showed me the beautiful church with bats and mica on the walls. I went swimming in a lake, nice water. At night there was a small procession going around the village. Going to one of the houses and singing and praying there. They do it every night around Christmas, every time to another house.

This morning I went for the bus back to San Ignacio. The bus was very full so I had to stand. In San Ignacio I wanted to take the bus of 10:00 to Concepcion. But it was sold out. So I have time till tonight 18:00. Be patient!!!