La Paz , Coroico

In La Paz zou ik wat tijd nemen om te relaxen voor mijn vlucht naar Nederland, dus….
Eerst ben ik naar Tiwanaku gegaan, grote opgravingen van de Tiwanaku beschaving die hier van ca. 2000 voor C tot 1200 na C bestond, waarna ze door de Inca's werden overwonnen. In tegenstelling tot mijn boek vond ik de opgravingen minder interessant. Wel leuk vond ik de stenen megaphone in een tempel muur. Als je daar achter gaat staan en fluistert wordt dat gigantisch versterkt, zonder electriciteit!!!!

Zaterdag heb ik mijn ontspanning ingevuld door een adembenemende mountain bike tour over de 'Death Road' van La Paz naar Coroico in de Yungas. De naam is ontstaan omdat het enkele jaren geleden de gevaarlijkste weg ter wereld was. Het gevaar is afgenomen omdat er nu een nieuwe weg is waarover het gemotoriseerde verkeer gaat. De oude weg gaat langs diepe ravijnen, er zijn veel bochten en de weg is onverhard. Je kunt aan de kruisjes zien hoeveel slachtofeers hier zijn gevallen, meestal door onbezonnenheid en spelletjes. Je moet je remmen goed gebruiken dan valt het wel weer mee. Na 6 uur waren we beneden, kletsnat van de regen. Ik heb zelf geen foto's genomen, want de reisagent heeft dat voor ons gedaan.

In Coroico kregen we een lunch in hotel Esmeralda. Dat is zo een goed hotel dat ik er maar meteen 3 nachten ben gebleven om niet in La Paz maar in Coroico te relaxen. De kamers zijn perfect, groot, vrij uitzicht over het dal, een hangmat op het balkon, een uitstekend klimaat, een goede bediening, een zwembad, een grote tuin en een lage prijs. Kortom, wat zou ik meer willen.

De volgende dagen heb ik wat wandeltochten gemaakt. De VVV had geadviseerd om een gids te nemen, de paden zouden moeilijk te vinden zijn en de boeren onvriendelijk (vanwege de Coca willen ze geen pottekijkers). Eigenwijs als ik ben dacht ik, die weg vind ik wel en een glimlach doet wonderen.
Mijn eerste tour was naar een dorpje, Tocaña. Daar wonen 26 zwarte families, afstammelingen van voormalige slaven uit de Potosi mijnen. Ze houden er een eigen cultuur op na en zijn beroemd om hun muziek. Ze hebben zelfs een eigen koning (een afstammeling van een koning die als slaaf is meegevoerd).
Toen ik in het dorp aankwam werd mij verteld dat er 's avonds een feest zou zijn met muziek, drank en eten. Ik ben altijd in voor muziek, dus 's avonds heb ik een taxi gehuurd (de weg is 's avonds te gevaarlijk en te ver) en ben terug gegaan. Aangekomen vond ik 3 inwoners die stevig aangeschoten waren. Ze hadden gitaren en een drum bij zich. Toen ik vertelde dat ik voor het feest kwam heetten ze me allerhartelijkst welkom en boden me drank en coca aan. Ze wilden graag met die Hollander praten (de eerste keer dat er een een Hollander ontmoette????). Beetje lastig verstaan als alle tanden ontbreken. Maar ze waren bijzonder aardig. Na een uur heb ik toch maar besloten om de wachtende taxi terug te nemen. Drank kan later minder gezellig worden. Ze hebben nog wel een paar nummertjes voor me gespeeld. Het was gezellig en een leuke ervaring, maar zonder de verwachte festiviteiten. Aardige mensen, niets onvriendelijks aan.

De volgende dag ben ik met Thomas en Steffi (kende ik van de fietstocht) gaan wandelen, naar de Uchumachi top (2500 m) en naar grote watervallen (alleen).
Het was hier heerlijk en zeer ontspannend.
Terug in La Paz heb ik Pietro en Ivana weer ontmoet. We hebben samen ons afscheids diner gehouden.

La Paz, Coroico

In La Paz I should take some relaxing days to prepare my trip back home, so….
First I went to Tiwanaku. Big excavations of the Tiwanaku people, living here from 2000 BC until 1200 AC. After this period they became part of the Inca empire. The excavations were, in spite of the info in my book, not the most interesting. Actually I enjoyed the megaphone, made of stone in one of the temples, the most. If you stand behind it and whisper it is amplified very much. Impressive and without electricity .

On Saturday my relaxing day consisted of a thrilling biking tour along the 'Death Road'. The old road from La Paz to Coroico, in the Yungaz, is a downhill road from 4700 to 1700 m alt. It is a small road without any protection with deep ravines and a lot of curves and of course no hard surface. A few years ago this was the most dangerous road in the world. The danger has decreased because there is also a new road on which most of the motorized traffic goes. So we went down the old one with mountain bikes. It is about 60 km. And really thrilling. I knew that using the right brakes was important, so after about 6 hours we arrived, soaky wet, in Coroico. Very nice with a lot of fun. Some people have made too much fun (luckily not in our group) and paid it with their lives, you can see a lot of crosses along the road.
The pictures are from the agency.

In Coroico we had lunch and I stayed for 3 nights in the hotel, Esmeralda. A beautiful room with a nice view over the valley and a hammock on my balcony. A swimming pool and a big garden and a perfect and nice service for a low price. And the climate was also moderate. So I changed my relaxing plans to this village.
The following days I made a few hiking's in the beautiful mountains. Tourist information had offered me a guide. They said it would be difficult to find the paths and because of the many Coca-plantations a lot of farmers would be unfriendly. Pigheaded as I am I thought I will find my own way, and a smile (almost) always changes unfriendly people into friendly ones.

My first walk was to Tocañna, a very special village because of its inhabitants. There are living only 26 black families, 100% descendants of the black slaves of the Potosi mines. They have even their own king, a straight descendent of a king who was caught as a slave.
This village is famous for their traditions and their traditional music.
When I arrived at the hostal in Tocaña someone told me that at night there would be a fiesta with lots of music and food and beer. I am music enthousiastic, so at night I took a taxi (it is at night a long and dangerous road) and asked the driver to wait for an hour until I would have decided whether it was a real fiesta or not.
At 20:30 there were 3 local people, almost drunk. They had 2 guitars and a drum. When I told them I came for the fiesta, they welcomed me very warmly (lots of handshakings and offers of drink and Coca). But there was no fiesta. So they played a few songs and were very eager to talk with the first dutch guy they ever met (????). A little bit difficult to understand if one has no teeth anymore. It was a great time and I felt very well there, but after an hour I took the taxi back. Very nice people!!!! Nothing of unfriendliness!!!

Next day I walked with Thomas and Steffy (I met them on the biking trip) up to the Uchumachi summit (2500 m) and after that to some big waterfalls (alone).
It was a nice and really relaxing closure of my trip.
Back in La Paz I met Pietro an Ivana again, and we had our good bye diner.