Dit is werkelijk prachtige natuur, of geologie of wereld. Onbeschrijfelijk, dus ik zal mijzelf wat weerhouden om het te proberen. Foto´s hiervan maken is bijna onmogelijk, maar ik heb het geprobeerd. Kijk zelf maar!!!
Vanaf Uyuni hebben we de grootste zoutvlaktes ter wereld bezocht (12000 km2). Als je daar midden op staat is dat de wereld. Volkomen onrealistisch of moet ik seggen surrealistisch???
Deze zoutvlaktes waren vroeger verbonden met de Pacific oceaan en door tectonische bewegingen zijn het meren geworden, afgesloten van de oceaan en verdampt. Daarna waren het dus zoutvlaktes.
We hebben verder een trein begraafplaats bezocht waar oude treinen van Bolovia worden gesloopt.
We hebben in een zout hotel geslapen, volledig van zout blokken gebouwd, zelfs zout als vloerbedekking en bedden van zoutblokken.
Daar hebben we ook Oud en Nieuw gevierd (2 keer, een keer Europese tijd en een keer lokale tijd). Erg gezellig, want het was een leuke groep.
We hebben heel veel lagunes gezien in allerlei kleuren (blauw, groen, wit, rood ...), met heel veel flamingo´s.
We hebben zeer aktieve geysers gezien en vulkanen (het barst er hier van. Dat moet bij het ontstaan van dit gebied een enorm inferno zijn geweest met al die vuurspuwende vulkanen.
We zijn door woestijnen gereden, Een daarvan heet de woestijbn van Dali, vanwege zijn surrealistische aanblik.
We hebben alle soorten erosie gezien en we hebben gezwommen in warmwater baden van vulkanische bronnen.
De rijtoer was 500 km naar het zuiden tot bijna aan de Chileense grens en natuurlijk ook weer 500 km terug met 2 4x4 terreinwagens, want de wegen waren onverhard, soms dacht ik dat er niet eens een weg was.
Vanaf Uyuni hebben we de grootste zoutvlaktes ter wereld bezocht (12000 km2). Als je daar midden op staat is dat de wereld. Volkomen onrealistisch of moet ik seggen surrealistisch???
Deze zoutvlaktes waren vroeger verbonden met de Pacific oceaan en door tectonische bewegingen zijn het meren geworden, afgesloten van de oceaan en verdampt. Daarna waren het dus zoutvlaktes.
We hebben verder een trein begraafplaats bezocht waar oude treinen van Bolovia worden gesloopt.
We hebben in een zout hotel geslapen, volledig van zout blokken gebouwd, zelfs zout als vloerbedekking en bedden van zoutblokken.
Daar hebben we ook Oud en Nieuw gevierd (2 keer, een keer Europese tijd en een keer lokale tijd). Erg gezellig, want het was een leuke groep.
We hebben heel veel lagunes gezien in allerlei kleuren (blauw, groen, wit, rood ...), met heel veel flamingo´s.
We hebben zeer aktieve geysers gezien en vulkanen (het barst er hier van. Dat moet bij het ontstaan van dit gebied een enorm inferno zijn geweest met al die vuurspuwende vulkanen.
We zijn door woestijnen gereden, Een daarvan heet de woestijbn van Dali, vanwege zijn surrealistische aanblik.
We hebben alle soorten erosie gezien en we hebben gezwommen in warmwater baden van vulkanische bronnen.
De rijtoer was 500 km naar het zuiden tot bijna aan de Chileense grens en natuurlijk ook weer 500 km terug met 2 4x4 terreinwagens, want de wegen waren onverhard, soms dacht ik dat er niet eens een weg was.
Terug in Uyuni had ik gehoopt een kaartje voor een luxueuse bus te krijgen naar La Paz. 11 Uur rijden gedurende de nacht is voor mijn nek een grote uitdaging. Helaas 2 januari is hier net zo een puinhoop in het openbaar vervoer als vlak voor Kerst. Ik mocht blij zijn een kaartje voor een rammelkast te krijgen, die hier flota heet en er een beetje uitziet als een bus. De weg naar Ururo (ca. 8 uur) was ook onverhard, het leek dus wel een soort triltafel, niet al te best. Ach na aankomst in La Paz heb ik een warme douche genomen en een lekker ontbijt (ik was de dag te voren om 4:00 opgestaan), dan wordt je langzamerhand weer mens.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten